Vroeger tijden bij Aire du temps

De omgeving van Aire du temps is niet erg toeristisch. Dat was in 1925 wel anders, volgens de Guide Bleu voor de Pyreneeën. Waarom verdwenen alle kuurbaden in de wijde omtrek, zelfs die voor sujets flegmatiques? Zaten de Katharen hier ook? Waar ligt precies de grens van Occitanië? En wie is toch de non op de foto die Leuntje vond in een van de schuren?

De non blijkt een nicht te zijn van Huguette Druillet. Huguette woonde ruim 25 jaar in het grote huis van Aire du temps. Dat wil zeggen: 's winters. In de zomer verhuurde ze alles aan toeristen en woonde ze zelf in de schuur (zo ver gaat Leuntje dus niet - hoewel ;-)). Huguette zorgde voor haar vader tot hij overleed. Hij hield honden in het huidige toiletgebouwtje van de camping, en won daar prijzen mee. Zijn gereedschap hing en stond nog in wat nu Leuntjes behuizing is - heel praktisch, van die typische dingen als pioches en bêches. Zelf had Huguette een shetland-pony die volgens het stamboekcertificaat uit Nederland kwam. Geloof het of niet... die pony heette Leentje! Huguette overleed in 2003, nadat ze een tijdlang verzorgd was door de familie Sese, hier in het dorp. Leuntje kocht het huis in februari 2008 van François Sese, hun zoon.

Dan de kuurbaden. Sainte Marie had een kuurinrichting in wat nu het maison de retraite (bejaardenhuis) is. Het etablissement opende in 1830, maar de kuurbaden werden al geëxploiteerd sinds 1811. Een bron vulde marmeren reservoirs (die bewaard gebleven zijn), en daarmee werden de baden in de cabines gevuld. Na het bad gingen de kuurgasten naar de galerie, boven, om van de zon te genieten.

Maar in 1895 werd het gebouw verkocht aan dokter Victor Parant, die een groot zomerhuis wilde voor zijn gezin met 11 kinderen. Zijn jongste dochter Françoise-Marie opende er in 1945 een rusthuis voor dames en jonge meisjes. Het bronwater werd toen gebruikt om de moestuin te besproeien. In 1972 werd het een algemeen rusthuis, en in 1993 werd er officieel het maison de retraite geopend, toen met 70 bedden. Inmiddels is er een nieuwe vleugel aan het huis gebouwd (2009).

Of de bron nog steeds water geeft, dat heeft Leuntje nog niet kunnen ontdekken. Maar kuren is er helaas niet meer bij, heden ten dage. Dat kan overigens wel nog steeds in Bagnères de Luchon (romeinse baden) en in Bagnères de Bigorre (juist heel modern, met veel hout).

Citaat uit Guide pratique du médecin et du malade aux eaux minérales, Constantin James, 1857:

Sainte Marie (Hautes-Pyrénées) - dans l'une des plus jolies vallées des Pyrénées, sur les bords de la grande route de Toulouse à Luchon, près du village d'Esténos. Les sources, de même nature que celles de Capvern, ont été aménagées dans un élégant établissement. Même action thérapeutique. On vante encore les bons effets contre les maladies de la peau, spécialement contre les éphélides hépatiques.

Siradan (Hautes-Pyrénées) - l'établissement de Siradan alimenté par des eaux salines séléniteuses entièrement semblables à celles de Sainte Marie, dont elles se trouvent séparées par une très faible distance. Ces eaux ne sont de même fréquentées que par des gens de l'endroit. Leur action est très sédative.

Sainte-Marie-les-Bains a des eaux salines, purgatives et sédatives, utilisées dans le petit établissement Saint-Antoine contre la constipation, les maladies des femmes, la dégénérescence graisseuses du coeur et du foie.

Siradan (hôt. des Thermes), dont les eaux thermales ou froides, sulfatées calciques ou ferrugineuses, purgatives et diurétiques comme celles de Sainte-Marie, mais plus excitantes, conviennent aux sujets flegmatiques.